Seyyah Gönlüm

Seyyah gönlü düşmüştü yollara bir kez.en koyusundan acılarını da alıp yanına.
Yürüdükçe uzayan yollar mıydı acaba, yoksa yıllar mı?
Yoksa aradığımı çok uzaklardaydı bilmeden.
Ama emindi, hem yürüdüğü yoldan, hem yoldaşı olan sevdadan. Çünkü ümitsizlik hem “yol” dan, hem “yâr”dan mahrum ederdi.
Aylar değil kaç yıl, kaç mevsim geçmişti kim bilir. Ha gayret gönlüm vuslata az kaldı diyerek.

Umutsuz değildi, biliyordu ki bu yolun sonunda, güneş yüzlü yâr’i görünce, gönlündeki kara bulutlar bir bir dağılacaktı. Yolda çektiği bütün çileler son bulacak ve yıllardır yâr adından gayrı bütün sözlere oruçlu olan dilinden, umudun en zirvesinde var gücüyle haykıracaktı. “Mutluyum artık bende, hemde en demlisinden” kavuşturana şükür…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir