Kalbimde Bir Güzel, Kalbimden Güzel!

İmam-ı Gazali Hz. buyurdu ki; Sevgi gönlün zevk aldığı şeye meyletmesi demektir.Bu meylin kuvvetlisine aşk denir. Sevginin sözlük anlamı ise şöyledir; sevgi, hiçbir karşılık beklemeden sevgiliye (Allah-ü Teâlâ’ya) tabi olmak,ona itaat etmek, onun her işini güzel, her eziyetini, her iyilikten daha tatlı görmek ve onun dostlarını dost düşmanlarını düşman bilmek, kısacası onun rızası için yaşamaktır.

Allah-ü Teâlâ bir kulunu severse, onun kalbini sevdiği şeylerin sevgisi ile doldurur.

Yaşadığımız toplumdaki sistem içerisinde insanların”sevgi” olarak adlandırdıkları şey kaynağı ve dayanağı sağlam olmayan, karşılıklı çıkarlara orantılı olarak artan eksilen bir bağı manevi derinlikten uzak ve daha fazla maddi değerlere bağlı olan bu “sevgi” ye hakiki sevgi denilemez.

“Aşk imiş her ne var âlemde

İlm bir kûl ü kâl imiş ancak”

Resulullah efendimiz ve Hazret-i Ali’yle arasında geçen bir konuşmada;

-Ya Ali! Gönül bir tane,sevgi ise dört.Bir kalbe bu kadar sevgi nasıl sığıyor? diye sordu.Hazret-i Ali (r.a.) cevap veremedi. Hz. Fatıma (r.a.) eşini düşünceli görünce sebebini sordu. Bâsiret ve Firâsete sahip olan fâtıma validemiz tebessüm ederek şöyle dedi;

-Ey Ali, babamın yanına git ve bu soruyu söyle cevaplandır: “Ya Resûllüllah! İnsanın, sağ-sol-ön-arka diye yönleri olduğu gibi, kalbin de muhtelif cihetleri vardır. İşte ben,Allah Teâlâ’yı aklım ve imanımla; sizi,ruhum ve imanımla; Fatıma’yı nefsimle, çocuklarımı da babalık şefkatimle severim” diye buyurdu.

Gerçek aşk, sevgi; temeli Allah aşkı ve hoşnutluğu üzerine kurulmuş olan aşktır diyebiliriz. Sevgi, Allah sevgisinden kaynaklanıyorsa vefa,sadakat,merhamet vardır.

“Ey gönül! Ne tuhaf değil mi? Bir ömür, şah damarından daha yakın bir sevgiliyi aramakla geçiyor…” (mesnevi)

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir