Direniş

Kocaman kanatları olsa da bazen uçmayı beceremez insan.
Günü gelmiş nice sancılar biriktirir lakin uyandıramaz ruhunu.
Bir arayış kucaklar sinesini, kayboluşa giden kaderinden habersiz.
Umudu yedi de yitirse de sonsuzluk kadar karışık umutlarla karşılaşır, sonra yüzlerce çaresizlik ve milyonlarca sensizlik koyar adını, çıkamadığı her yokuşun.
Gelmesi beklenen baharlar uzaklara vurup geçer ihtiyacından habersiz.
Sonra bir damar aşağıda bulur hükmü veren Yüce divanı.
İnanmanın doruğu, his yorgunluğunu kapatıverir bir anda.
Mana O’na varınca izzet bulur. Bitti sandığın yol, başlangıç olur. En sevileni ufuk yapar.
Karanlık sandığın son, ebedi varoluş gayesinin önünde aydınlığa kavuşur.
Kocaman kanatların vardır ve sen artık herkesten daha fevkalade yükselirsin bilinmeyen semalara.
Anlarsın ki kanat seni değil sen kanadı taşıyorsun.
İnat edercesine ayağındaki prangaya…

3 Replies to “Direniş”

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir